|
علی ای همای رحمت تو چه آیتی خدا را
|
|
که به ماسوا فکندی همه سایهی هما را
|
|
دل اگر خداشناسی همه در رخ علی بین
|
|
به علی شناختم به خدا قسم خدا را
|
|
به خدا که در دو عالم اثر از فنا نماند
|
|
چو علی گرفته باشد سر چشمهی بقا را
|
|
مگر ای سحاب رحمت تو بباری ارنه دوزخ
|
|
به شرار قهر سوزد همه جان ماسوا را
|
|
برو ای گدای مسکین در خانهی علی زن
|
|
که نگین پادشاهی دهد از کرم گدا را
|
|
بجز از علی که گوید به پسر که قاتل من
|
|
چو اسیر تست اکنون به اسیر کن مدارا
|
|
بجز از علی که آرد پسری ابوالعجائب
|
|
که علم کند به عالم شهدای کربلا را
|
|
چو به دوست عهد بندد ز میان پاکبازان
|
|
چو علی که میتواند که بسر برد وفا را
|
|
نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت
|
|
متحیرم چه نامم شه ملک لافتی را
|
|
بدو چشم خون فشانم هله ای نسیم رحمت
|
|
که ز کوی او غباری به من آر توتیا را
|
|
به امید آن که شاید برسد به خاک پایت
|
|
چه پیامها سپردم همه سوز دل صبا را
|
|
چو تویی قضای گردان به دعای مستمندان
|
|
که ز جان ما بگردان ره آفت قضا را
|
|
چه زنم چونای هردم ز نوای شوق او دم
|
|
که لسان غیب خوشتر بنوازد این نوا را
|
|
«همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی
|
|
به پیام آشنائی بنوازد و آشنا را»
|
|
ز نوای مرغ یا حق بشنو که در دل شب
|
|
غم دل به دوست گفتن چه خوشست شهریارا
|
|
شهریار
|
